Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Sopocie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 06 września 2023 r.

Sąd Rejonowy w Sopocie, I Wydział Cywilny

Przewodniczący: SSR Anna Olszewska – Kowalska

Protokolant: sekr. sąd. Magdalena Trąbicka-Patron

po rozpoznaniu w dniu 06 września 2023 roku w Sopocie,

na rozprawie

sprawy

z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w S.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. kwotę 6.984 (sześć tysięcy dziewięćset osiemdziesiąt cztery) złote wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 stycznia 2020 roku do dnia zapłaty,

II.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. kwotę (...) (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty - tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE

Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S. A. w S. kwoty 6984,00 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 31 stycznia 2020 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej.

W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 13 listopada 2019 r. miał miejsce wypadek komunikacyjny, w którym został uszkodzony pojazd marki F. (...) o nr rej. (...). W związku z powstałą szkodą w dniu 30 grudnia 2018 r. poszkodowany wynajął u powoda pojazd zastępczy, w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Najem pojazdu trwał do dnia 27 grudnia 2019 r. Na podstawie zawartej umowy najmu pojazd zastępczy był używany przez okres 44 dni. Stawka za dobę najmu pojazdu zastępczego wynosiła 190 zł brutto. Za świadczone usługi powód wystawił fakturę VAT. Pozwana wypłaciła odszkodowanie za najem pojazdu w kwocie 1376,00 zł. W ocenie powoda, pozwany zaniżył wysokość należnego mu odszkodowania. (pozew – k. 4-5v)

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 18 stycznia 2023 r. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Sopocie uwzględnił żądanie pozwu w całości. (nakaz zapłaty – k. 34)

Od powyższego nakazu zapłaty sprzeciw wniósł pozwany – (...) S.A. w S., zaskarżając nakaz w całości i wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu pozwany wskazał, iż poszkodowany jest zobowiązany do minimalizowania wysokości szkody. Tymczasem pozwany złożył propozycję udostępnienia pojazdu zastępczego, z której poszkodowany nie skorzystał. Dlatego też pozwany przyznał odszkodowanie kwocie 1376,00 zł brutto weryfikując stawkę dobową najmu do kwoty 86,00 zł. W zakresie uzasadnionego czasu najmu pozwany wskazał, iż uznany przez niego czas najmu wynoszący 16 dni jest czasem adekwatnym do rodzaju szkody i czasu likwidacji. (sprzeciw – k. 37-40)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 09 listopada 2019 r. w R. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ podjazd marki F. (...) o nr rej. (...), stanowiący własność poszkodowanego Z. D..

Odpowiedzialność za szkodę ponosił kierujący pojazdem ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. w S..

(okoliczności bezsporne)

Pojazd marki F. (...) o nr rej. (...) wykorzystywany był przez poszkodowanego do wykonywania czynności życia codziennego. Poszkodowany nie miał możliwości korzystania z innego pojazdu w czasie likwidacji szkody.

(okoliczność bezsporna, nadto dowód: oświadczenie – k. 27)

W dniu 13 listopada 2019 r. poszkodowany Z. D. zawarł z powodem umowę najmu pojazdu osobowego marki O. (...) o nr rej. (...). Strony ustaliły cenę za wynajem tego pojazdu zastępczego na kwotę 190 zł brutto za dobę. Okres najmu pojazdu zastępczego trwał od 13 listopada 2019 r. do dnia 27 grudnia 2019 r. (44 dni).

W dniu 31 grudnia 2019 r. powód wystawił fakturę VAT o nr (...) oraz fakturę korygującą nr (...) na kwotę 8.360,00 zł. tytułem najmu pojazdu zastępczego.

(okoliczność niesporna, nadto dowód: umowa najmu – k. 9, protokół zdawczo – odbiorczy – k. 10, faktury VAT – k. 11-12, akta szkody płyta CD – k. 99)

W dniu 13 listopada 2019 r. poszkodowany jako cedent i powód jako cesjonariusz zawarli umowę cesji wierzytelności obejmującą prawo do odszkodowania za korzystanie z samochodu zastępczego w okresie od dnia powstania szkody komunikacyjnej do dnia zakończenia naprawy pojazdu cedenta, zakończenia postępowania likwidacyjnego lub okresu niezbędnego do nabycia innego pojazdu, parkowania pojazdu oraz kosztów związanych z jego holowaniem - przysługujących poszkodowanemu w związku ze szkodą komunikacyjną z dnia 09 listopada 2019 r.

(okoliczności bezsporne, nadto dowód: umowa – k. 26)

Poszkodowany dokonał zgłoszenia szkody w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń.

W dniu 12 listopada 2019 r. pozwany potwierdził zgłoszenie szkody.

W dniu 20 listopada 2019 r. odbyły się oględziny uszkodzonego pojazdu. W tym samym dniu sporządzono protokół szkody w pojeździe, w którym pozwany poinformował o możliwości zorganizowania najmu pojazdu zastępczego i pouczył, że jeśli poszkodowany zdecyduje się na najem pojazdu zastępczego we własnym zakresie, ubezpieczyciel zweryfikuje stawkę czynszu najmu, w zakresie pojazdu należącego do segmentu B, do kwoty 86,00 zł brutto tj. do wysokości stawki oferowanej przez wypożyczalnie współpracujące z pozwanym. Protokół oględzin pojazdu oraz wycena kosztów naprawy pojazdu zostały przekazane poszkodowanemu, za pośrednictwem wiadomości em-mail, w dniu 20 listopada 2019 r.

Decyzją z dnia 26 listopada 2019 r. pozwany poinformował o przyznaniu odszkodowania w kwocie łącznej 5286,27 zł brutto i zakwalifikowaniu szkody jako całkowitej. Odszkodowanie z tytułu szkody całkowitej zostało wypłacone w dniu 17 grudnia 2019 r.

Decyzją z dnia 12 lutego 2020 r. pozwany poinformował o przyznaniu odszkodowania w kwocie 1376,00 zł tytułem najmu pojazdu zastępczego. W decyzji jako uzasadniony czas najmu wskazano 16 dni oraz poinformowano o zweryfikowaniu dobowej stawki najmu do kwoty 86,00 zł brutto.

W dniu 27 lutego 2020 r. powód wystosował do pozwanego ostateczne wezwanie do zapłaty kwoty 6 984,00 zł tytułem najmu pojazdu zastępczego.

Decyzją z dnia 24 marca 2020 r. pozwany podtrzymał stanowisko w zakresie wysokości należnego odszkodowania.

(dowód: decyzje – k. 15-19, 22-25, potwierdzenie wypłaty odszkodowania – k. 14, wezwanie wraz z potwierdzeniem nadania – k. 20-21, korespondencja e- mail – akta szkody płyta CD – k. 62, protokół oględzin – akta szkody płyta CD – k. 62, kalkulacje naprawy - akta szkody płyta CD – k. 62, wyceny – akta szkody płyta CD – k. 62)

Sąd zważył, co następuje:

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na dowodach wyżej wymienionych. Sąd uznał za wiarygodne dokumenty dołączone do akt sprawy, ich prawdziwość i autentyczność nie była kwestionowana przez strony. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ich z urzędu. Przedłożone przez pozwanego do akt sprawy oświadczenia firmy współpracującej z pozwanym w zakresie wynajmu pojazdów zastępczych obejmowały lata 2020-2021, podczas gdy zdarzenie szkodowe miało miejsce w listopadzie 2019 r. Na podstawie tych oświadczeń brak jest możliwości ustalenia, że w okresie najmu którego dotyczy pozew w niniejszej sprawie, taki najem był realnie możliwy do zorganizowania i to przy zastosowaniu stawek wskazanych w przedłożonych oświadczeniach.

W ocenie Sądu powództwo należało uwzględnić w całości.

W niniejszej sprawie bezsporny między stronami był fakt zaistnienia kolizji drogowej w dniu 09 listopada 2019 r. jak i odpowiedzialność (...) S.A. w S. za szkodę w pojeździe marki F. (...) o nr rej. (...). Nie było kwestionowane również zawarcie przez poszkodowanego umowy najmu pojazdu zastępczego z firmą powoda ani też legitymacja procesowa powoda. Kwestią sporną między stronami był uzasadniony czas najmu pojazdu oraz wysokość stawki za najem pojazdu zastępczego.

Zgodnie z art. 822 § 1 i 2 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. Przepisy kodeksu cywilnego (art. 361-363 k.c.) precyzują, iż zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. W sytuacji gdy poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. Ponadto w myśl art. 19 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.2021.854 t.j. ) poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Jak stanowi art. 34 wyżej wskazanej ustawy, z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.

Bezspornym jest, iż na skutek kolizji z dnia 09 listopada 2019 roku i uszkodzenia pojazdu poszkodowany utracił możliwość korzystania z uszkodzonego pojazdu. Utrata tego uprawnienia właścicielskiego jest niewątpliwie uszczerbkiem majątkowym. Koszty najmu pojazdu zastępczego za okres pozbawienia możliwości korzystania z uszkodzonego pojazdu, są stratą poszkodowanego związaną przyczynowo-skutkowo z kolizją.

W niniejszej sprawie poszkodowany uszkodzony pojazd wykorzystywał do wykonywania czynności życia codziennego. Z oświadczenia poszkodowanego wynika również, że nie dysponował wówczas żadnych innym pojazdem, który mógłby wykorzystać w miejsce pojazdu uszkodzonego.

Pozwany kwestionował okres najmu pojazdu zastępczego. Powód wskazywał na uzasadniony czas najmu pojazdu przez 44 dni, natomiast pozwany uznał za uzasadniony jedynie okres 16 dni.

W ocenie Sądu odnosząc się do zasadnego okresu najmu pojazdu zastępczego odnieść należy się do kluczowego aspektu przedmiotowego postępowania. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem, z którego szkoda wynikła, pozostają koszty najmu samochodu zastępczego tylko w okresie koniecznym i niezbędnym do dokonania naprawy pojazdu (wyrok SN z dnia 5 listopada 2004 roku, sygn. akt II CK 494/03). Stanowisko takie ma przy tym zastosowanie jedynie przy szkodzie częściowej, albowiem odmiennie należy oceniać sytuację nastąpienia szkody całkowitej, przy której czas koniecznego najmu obejmuje – co do zasady – okres od dnia zniszczenia pojazdu do dnia, w którym poszkodowany może nabyć podobny pojazd, nie dłuższy niż do dnia zapłaty odszkodowania (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2004 roku, IV CK 672/03). W orzecznictwie przyjmuje się, że wyjątkowo w sytuacji gdy stwierdzono szkodę całkowitą, odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmować może również celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego w okresie niezbędnym do możliwości nabycia innego pojazdu mechanicznego nawet po wypłacie odszkodowania (tzw. czas organizacyjny, który zwykle wynosi około 7 dni po uzyskaniu środków z ubezpieczenia).

Sąd orzekający w pełni podziela przytoczone poglądy. Podstawową bowiem funkcją odszkodowania jest funkcja kompensacyjna, a zatem dążenie do przywrócenia takiego stanu majątku poszkodowanego, jaki istniał przed zdarzeniem szkodowym. W kontekście całkowitego zniszczenia samochodu – stanem tym będzie faktyczna możliwość zakupienia nowego pojazdu w miejsce zniszczonego, w celu zapewnienia poszkodowanemu takiego standardu przemieszczania się, jaki istniał w chwili, gdy jego pojazd był jeszcze sprawny. Wobec powyższego oczywistym jest, że sama informacja o zakwalifikowaniu szkody jako całkowitej w żaden sposób nie przywraca mu ani poziomu komfortu, ani jakości podróżowania i przemieszczania się sprzed zdarzenia szkodowego, bowiem nie zmienia w żaden sposób jego sytuacji faktycznej. Poszkodowany uzyskuje jedynie świadomość, że stan kompensacji kiedyś nastąpi, a będzie to miało miejsce z momentem wypłacenia pełnego, należnego poszkodowanemu odszkodowania. Jednocześnie podkreślić należy, że poszkodowany w przypadku wystąpienia szkody całkowitej nie ma obowiązku angażowania prywatnych środków finansowych, w szczególności zaciągania kredytów czy pożyczek, celem wcześniejszego zakupu nowego pojazdu czy podjęcia próby naprawy uszkodzonego pojazdu. Ma on pełne prawo do oczekiwania na wypłatę odszkodowania przez ubezpieczyciela, by dopiero przy ich pomocy podjąć odpowiednie kroki w wybranym przez siebie kierunku. Dlatego też oczekiwanie na wypłatę odszkodowania jest tak istotne – dopiero bowiem spełnienie świadczenia przez ubezpieczyciela pozwala z całą stanowczością stwierdzić, że poszkodowany uzyskał możliwość kupna pojazdu czy też podjęcia próby dalszej naprawy pojazdu, a zatem że doszło do naprawienia szkody.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy wskazać, że decyzją z dnia 26 listopada 2019 r. pozwany przyznał odszkodowanie w kwocie 5286,27 zł brutto i poinformował o zakwalifikowaniu szkody jako całkowitej. Poszkodowany, do dnia wypłaty mu należnego odszkodowania, nie posiadał środków na zakup innego pojazdu. Odszkodowanie z tytułu szkody całkowitej zostało wypłacone poszkodowanemu dopiero w dniu 17 grudnia 2019 r. Mając zaś na względzie także niekwestionowany przez pozwanego siedmiodniowy okres potrzebny na zagospodarowanie wraku i nabycie przez poszkodowanego nowego pojazdu jak i okres świąteczny, brak było podstaw do kwestionowania okresu najmu przez poszkodowanego u powoda pojazdu zastępczego do dnia 27 grudnia 2019 r. Sąd uznał, że w pełni zasadnym było korzystanie z pojazdu zastępczego od dnia 13 listopada 2019 r. do dnia 27 grudnia 2019, a zatem przez okres 44 dni.

Odnosząc się do wysokości kosztów wynajmu pojazdu zastępczego, Sąd zważył, że zastosowana przez powoda stawka najmu pojazdu zastępczego w kwocie 190 złotych brutto za dobę mieściła się w granicach stawek rynkowych, czego pozwany nie kwestionował.

Pozwany stał na stanowisku, że umożliwił poszkodowanemu najem pojazdu zastępczego po niższej stawce 86,00 zł brutto. W ocenie Sądu ta okoliczność nie została jednak wykazana. Po pierwsze, jak wskazuje analiza dokumentów znajdujących się w aktach szkody, o możliwości najmu pojazdu zastępczego pozwany poinformował dopiero w dniu 20 listopada 2019 r., a zatem 11 dni od daty zaistnienia zdarzenia szkodowego. Po drugie, w ocenie Sądu, pozwany nie wykazał, że w tym okresie, w tym wypadku taki najem był realnie możliwy do zorganizowania. Ponieważ okres najmu był między stronami sporny, mogłoby się okazać, że po upływie okresu najmu uznanego przez pozwanego poszkodowany pozostałby bez pojazdu zastępczego lub byłby obciążony kosztami najmu. Tymczasem powód oferował poszkodowanemu rozliczenie najmu pojazdu zastępczego w długim terminie, co było dla poszkodowanego korzystne i bezpieczne pod względem finansowym, ponieważ zyskał czas na wyegzekwowanie kwoty odszkodowania od pozwanego. Z tego względu, w ocenie Sądu, nie ma podstaw do stawiania powodowi zarzutu nielojalnego zachowania, czy przyczynienia się do zwiększenia szkody poprzez nieskorzystanie z propozycji najmu pojazdu zastępczego zorganizowanego za pośrednictwem pozwanego. Nadto, Sąd zważył, że w toku niniejszego postępowania pozwany nie wykazał żadnym dowodem, że organizacja najmu pojazdu zastępczego dla poszkodowanego w okresie po zdarzeniu z 09 listopada 2019 roku była realnie możliwa do wykonania, tj. że podmioty współpracujące z nim dysponowały samochodami o klasie zbliżonej do pojazdu uszkodzonego i były w stanie wynająć go na warunkach nierodzących po stronie poszkodowanego ograniczeń czy obciążeń. Przedłożone przez pozwanego do akt sprawy oświadczenia firm współpracujących z pozwanym w zakresie wynajmu pojazdów zastępczych obejmowały lata 2020-2021, podczas gdy zdarzenie szkodowe miało miejsce w listopadzie 2019 r.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, pozwany nie wykazał, by w dacie zainicjowania postępowania likwidacyjnego miał realną możliwość zorganizowania najmu pojazdu zastępczego na warunkach korzystniejszych aniżeli powód. To z kolei prowadziło do konstatacji – wbrew twierdzeniom pozwanego – że poszkodowany wynajmując pojazd zastępczy za pośrednictwem firmy powoda nie działał wbrew obowiązkowi lojalności ani nie przyczynił się do zwiększenia rozmiaru szkody.

Z tych powodów Sąd uwzględnił żądanie pozwu w zakresie zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, uznając, że powód może domagać się od pozwanego odszkodowania w kwocie 8 360,00 zł tytułem najmu pojazdu w okresie 44 dni, przy zastosowaniu stawki dobowej najmu określonej na kwotę 190 zł brutto. Jako, że w toku postępowania likwidacyjnego pozwany przyznał na rzecz poszkodowanego odszkodowanie tytułem najmu pojazdu zastępczego w kwocie 1376,00 zł, powód w niniejszym postępowaniu mógł dochodzić od pozwanego odszkodowania dodatkowego w kwocie 6 984 zł (8 360 zł – 1376,00 zł). Dlatego też w pkt. I sentencji wyroku zasądzono od pozwanego na rzecz powoda wskazaną kwotę, o czym orzeczono na podstawie art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 361 § 1 k.c. i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zw. z art. 817 § 1 k.c.

Odnośnie żądania przez powoda zasądzenia na jego rzecz odsetek należy wskazać, iż stosownie do treści art. 481 §§ 1 i 2 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe.

W przedmiotowej sprawie pozwany opóźnił się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego w postaci zapłaty odszkodowania na rzecz powódki. Stosownie bowiem do treści art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni, licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o wypadku. Nadto, stosownie do treści ust. 2 tego przepisu, w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego.

Na podstawie danych zawartych w aktach sprawy Sąd ustalił, iż w dniu 13 listopada 2019 r. pozwany potwierdził zgłoszenie szkody. Termin na spełnienie świadczenia przez pozwanego upłynął w dniu 13 grudnia 2019 r. Od dnia następnego pozwany pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia na rzecz powoda. Żądanie odsetek od dnia 31 stycznia 2020 r. należało zatem uznać za zasadne.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 w zw. z art. 98 ¹ k.p.c., zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2217 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Na zasądzone od pozwanego na rzecz powoda koszty postępowania złożyły się: kwota 400 złotych tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu, kwota 1800 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika powoda Sąd ustalił według stawek minimalnych, wskazanych w § 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 t.j.).

Sygn. akt I C 98/23

ZARZĄDZENIE

1.  Odnotować w rep C i kontrolce uzasadnień,

2.  Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego – pracownikowi

3.  Akta przedłożyć z wpływem lub za 28 dni.

S., dnia 25 września 2023 r.

SSR Anna Olszewska - Kowalska