Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Sopocie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 sierpnia 2021 roku

Sąd Rejonowy w Sopocie, Wydział I Cywilny, w składzie:

Przewodniczący: SSR Anna Potyraj

Protokolant: Katarzyna Dąbrowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2021 roku w S.

sprawy z powództwa T. B.

przeciwko (...) Towarzystwu (...) w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) w W. na rzecz powoda T. B. kwotę 1034,10 zł (tysiąc trzydzieści cztery złote i dziesięć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 31 lipca 2016 roku do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od powoda T. B. na rzecz pozwanego (...) Towarzystwa (...) w W. kwotę 849,46 zł (osiemset czterdzieści dziewięć złotych i czterdzieści sześć groszy) z tytułu zwrotu kosztów procesu;

IV.  nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) Towarzystwa (...) w W. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Sopocie kwotę 937,25 zł (dziewięćset trzydzieści siedem złotych i dwadzieścia pięć groszy) z tytułu wydatków wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Sopocie.

Sygnatura akt I C 99/19

UZASADNIENIE

Powód T. B. domagał się zasądzenia od pozwanego Towarzystwa (...) z siedzibą w W. kwoty 2.200 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 31 lipca 2016 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu powód wskazał, iż w dniu 30 czerwca 2016 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd stanowiący własność T. W. – B. o nr rej. (...). Sprawca szkody ubezpieczony był w pozwanym towarzystwie. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany przyznał odszkodowanie w kwocie 5536,95 zł, które w ocenie powoda zostało zaniżone. Powód podniósł, iż znacznie zaniżono wysokość kosztów naprawy, niesłusznie zastosowano 67% potrącenia na materiale lakierniczym i 100% rabatu na częściach zamiennych w sytuacji, gdy powinno być 100% wartości. Dodatkowo w miejsce oryginałów zastosowano zamienniki kierunkowskazu. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności powód nabył całość praw do niniejszego odszkodowania.

(pozew – k. 2-4)

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dnia 13 grudnia 2018 r. Referendarz Sądowy Sądu Rejonowego w Sopocie uwzględnił żądanie pozwu w całości.

(nakaz zapłaty – k. 21)

Od powyższego orzeczenia pozwany złożył sprzeciw, wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany wskazał, iż kwestionuje założenia zawarte w kosztorysie sporządzonym na zlecenie powoda. Załączony do pozwu kosztorys nie jest kosztorysem, który przedstawił i którym posługiwał się powód w procesie likwidacji. W toku likwidacji szkody pozwanemu przedłożono kosztorys nr (...), który pozwany zweryfikował. Przedstawiony kosztorys uwzględniał wymianę części, których uszkodzenia pozostają bez związku ze szkodą, nie zostały stwierdzone w ocenie technicznej (nakładka progu zewnętrznego, osłona progu). Jak wynika z historii szkodowości pojazdu, pojazd 2 dni po zdarzeniu z dnia 30 czerwca 2016 r. (2 lipca 2016 r.) brał udział w innej kolizji, w związku z którą poszkodowanemu wypłacono kwotę 2.065,35 zł. Oględziny pojazdu przez pozwanego zostały wykonane 04 lipca 2016 r., gdzie pozwany w tej dacie nie dysponował informacją o szkodzie, która nastąpiła w dniu 2 lipca 2016 r., a co za tym idzie, część uszkodzeń z obu szkód może być tożsama. Ponadto, pojazd przed zdarzeniem z dnia 30 czerwca 2016 r. brał udział w 3 innych kolizjach – 31 sierpnia 2011 r., 02 września 2011 r. i 10 listopada 2012 r. Pozwany podniósł, iż nie wiadomo czy przedstawione przez powoda kalkulacje uwzględniają jedynie uszkodzenia powstałe w wyniku zdarzenia z dnia 30 czerwca 2016 r. Nie wiadomo, czy pojazd w ogóle został naprawiony. W ocenie pozwanego, powód nie uzasadnił konieczności dokonania kalkulacji naprawy z uwzględnieniem stawki naprawy 101/118 zł netto.

(sprzeciw – k. 23-25v)

W piśmie procesowym z dnia 28 grudnia 2020 r. powód zmodyfikował żądanie pozwu poprzez rozszerzenie powództwa o kwotę 1.840,58 zł i wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 4.040,58 zł tytułem odszkodowania wraz z odsetkami od dnia 31 lipca 2016 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

(pismo procesowe z dnia 28.12.2020 r. – k. 159)

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 30 czerwca 2016 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd osobowy marki B. o nr rej. (...), stanowiący własność T. W.. Sprawca zdarzenia komunikacyjnego ubezpieczony był od odpowiedzialności cywilnej w Towarzystwie (...) z siedzibą w W..

(okoliczność bezsporna, nadto dowód: oświadczenie – k. 244-244v, potwierdzenie okoliczności zdarzenia – k. 245-247, dokumentacja zdjęciowa – k. 252v-256)

Przed kolizją z dnia 30 czerwca 2016 r. pojazd marki B. o nr rej. (...) brał udział w trzech innych kolizjach – 30 sierpnia 2011 r., 02 września 2011 r. oraz 10 listopada 2012 r.

(dowód: zapytanie – k. 30)

W dniu 02 lipca 2016 r. w K. pojazd marki B. o nr rej. (...) brał udział w kolejnej kolizji drogowej z udziałem pojazdu marki V.. Sprawca kolizji ubezpieczony był od odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. V. (...). W toku postępowania likwidacyjnego ww. towarzystwo ubezpieczeń wypłaciło poszkodowanemu odszkodowanie w kwocie 2.065,35 zł.

(dowód: informacja – k. 31-31v)

W dniu 30 czerwca 2016 r. o godz. 19:28 poszkodowany dokonał zgłoszenia szkody w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń. W dniu 06 lipca 2016 r. pozwany potwierdził otrzymanie zawiadomienia o szkodzie.

Oględziny pojazdu odbyły się 04 lipca 2016 r. W protokole wskazano, iż uszkodzeniem pojazdu niezwiązanym ze szkodą pozostaje nakładka progu lewego.

W kosztorysie sporządzonym przez pracownika pozwanego, w pojeździe marki B. stwierdzono i zakwalifikowano do wymiany: błotnik przedni lewy, kierunkowskaz boczny lewy oraz do odbudowy: osłonę lusterka zewnętrznego lewego, okładzinę zderzaka przedniego, drzwi przednie lewe oraz układ spryskiwacza reflektora.

Decyzją z dnia 27 lipca 2016 r. Towarzystwo (...) przyznało poszkodowanemu odszkodowanie w związku z uszkodzeniem w dniu 30 czerwca 2016 r. pojazdu marki B. o nr rej. (...) w kwocie 2.178,23 zł.

Decyzją z dnia 12 września 2016 r. pozwane towarzystwo ubezpieczeń przyznało dopłatę do odszkodowania w kwocie 3.358,72 zł.

(dowód: decyzja z dnia 27.07.2016 r. – k. 32-32v, decyzja z dnia 12.09.2016 r. – k. 33-33v, kosztorys nr (...)- k. 256v-257v, protokół szkody – k. 262-262v, zgłoszenie szkody – k. 274v-276v, korespondencja e-mail – k. 272v-273)

Koszt naprawy samochodu marki B. (...) o nr rej. (...), niezbędny do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia drogowego z dnia 30 czerwca 2016 r. wynosi 6.571.05 zł brutto. Powyższy koszt naprawy uwzględnia użycie do jej wykonania części nowych i oryginalnych oraz zastosowanie stawki roboczogodziny dla prac blacharskich i lakierniczych w wysokości odpowiednio wynoszącej 100,-/115,- zł netto. Koszt naprawy uwzględnia m.in. odbudowę osłony lusterka i okładziny zderzaka przedniego.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego i wyceny technicznej pojazdów inż. M. T. wraz z załącznikami – k. 92-104, uzupełniająca opinia pisemna z dnia 03.10.2020 r. wraz z załącznikami – k. 134 - 139, ustna opinia uzupełniająca wraz z kalkulacją naprawy – k. 192-195v)

Sąd zważył, co następuje:

Ustalając stan faktyczny w przedmiotowej sprawie, Sąd oparł się na dowodach w postaci dokumentów, w tym przede wszystkim na: zgłoszeniu szkody komunikacyjnej, protokołu szkody, kalkulacji kosztów naprawy sporządzonych przez pozwanego, decyzji pozwanego w postępowaniu likwidacyjnym i korespondencji przedprocesowej między stronami. Prawdziwość dokumentów nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Sąd również nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności z urzędu.

Sąd zaliczył w poczet materiału dowodowego prywatną ekspertyzę sporządzoną na zlecenie powoda dotyczącą kosztów powstałej po jego stronie szkody. Była to ekspertyza prywatna, która nie mogła być uznana za opinię biegłego w rozumieniu art. 278 k.p.c., ale stanowiła uzupełnienie i wyjaśnienie stanowiska strony powodowej.

Ustalenie kosztów naprawy pojazdu niezbędnych do przywrócenia go do stanu sprzed kolizji było między stronami sporne i wymagało wiadomości specjalnych, dlatego Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego i wyceny technicznej pojazdów inż. M. T., przy czym Sąd oparł ostatecznie swoje rozstrzygnięcie w zakresie wysokości ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu poszkodowanego na kalkulacji naprawy przedłożonej przez biegłego sądowego na rozprawie w dniu 17 czerwca 2021 r. (k.192-194v). Sąd zważył, iż biegły sądowy sporządził w przedmiotowej sprawie 3 opinie – zasadniczą, pisemną uzupełniającą z dnia 03 października 2020 r. oraz ustną na rozprawie w dniu 17 czerwca 2021 r. W opinii zasadniczej koszt naprawy uszkodzonego pojazdu biegły oszacował na kwotę 6.961,94 zł. Do opinii głównej obie strony postępowania zgłosiły zarzuty. Strona pozwana podnosiła jedynie, że biegły błędnie wskazał, iż z protokołu sporządzonego przez przedstawiciela ubezpieczyciela wynika, by osłonę lusterka zewnętrznego zakwalifikowano do wymiany, podczas gdy w rzeczywistości osłonę tę zakwalifikowano do naprawy. Strona powodowa zaś zgłosiła zastrzeżenia w zakresie kwalifikacji przez biegłego nakładki zderzaka przedniego do naprawy zamiast do wymiany oraz zastosowanie przez biegłego stawki 100 zł netto za prace blacharskie oraz 115 zł netto za lakiernicze, uznając je za zaniżone.

Ustosunkowując się do powyższych zarzutów, biegły wyjaśnił, iż zgodnie z dokumentacją zawartą w aktach sprawy element w postaci nakładki zderzaka przedniego posiada nieznaczne uszkodzenia w postaci zarysowania narożnika lewego. Przy tak udokumentowanym uszkodzeniu element ten – zdaniem biegłego – kwalifikuje się jedynie do odbudowy. W odniesieniu do zaniżonych stawek prac blacharsko – lakierniczych biegły wyjaśnił, iż w każdym przypadku należy określić rozmiary i charakter uszkodzeń, w tym czy obejmują elementy na trwałe związane z nadwoziem lub też elementy konstrukcji podwozia. Czynności te pozwalają zakwalifikować charakter naprawy pojazdu tj. czy jest ona prosta, łatwa do wykonania, bez konieczności zastosowania specjalistycznego oprzyrządowania np. ramy naprawczej. Przedmiotowa naprawa zakwalifikowana została jako łatwa, stąd stwierdzenie, że zakłady o poziomie porównywalnym z II kategorią posiadają potencjalne możliwości dokonania skuteczniej naprawy danego samochodu. Przedłożony przez powoda wykaz nieautoryzowanych zakładów zawiera zestawienie stosunkowo małej liczby zakładów i to z kategorią wyższą od przyjętej przez biegłego. W ocenie biegłego, przyjęte przez niego w opinii stawki odpowiadają średniemu poziomowi tych stawek stosowanych przez dane zakłady z terenu T. i najbliższej okolicy w okresie zaistnienia szkody. W odniesieniu zaś do okoliczności podnoszonych przez stronę pozwaną w zakresie przyjęcia wymiany osłony lusterka zewnętrznego zamiast jej odbudowy, biegły zmodyfikował w tym zakresie wnioski zawarte w opinii zasadniczej i uznał ten zarzut za uzasadniony. Uwzględniając jednak, że osłona lusterka zewnętrznego powinna być zakwalifikowana do naprawy a nie odbudowy, wskazał, że łączny koszt naprawy uszkodzonego pojazdu w takim wypadku wyniósłby 9.577,53 zł brutto. Biegły wskazał więc wyższą sumę kosztów naprawy niż w pierwotnej opinii mimo iż uwzględnił jedynie zarzut strony pozwanej dot. kwalifikacji osłony lusterka zewnętrznego do naprawy a nie wymiany. Z doświadczenia życiowego wiadomo, że naprawa uszkodzonego elementu z reguły jest tańsza niż jego wymiana na nowy. Sąd powziął więc wątpliwość co do prawidłowości wyliczeń biegłego w opinii uzupełniającej i dopuścił dowód z ustnej opinii biegłego sądowego. Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2021 r., biegły sądowy zmodyfikował uzupełniającą opinię z dnia 03 października 2020 r., podtrzymał treść opinii pisemnej uzupełniającej, ale zaznaczył, że popełnił błąd w kalkulacji, bowiem do opinii pisemnej uzupełniającej załączył kosztorys uwzględniający naprawę osłony lusterka i jednocześnie wymianę nakładki zderzaka (nie zaś jej odbudowę). Na ww. rozprawie biegły sądowy złożył poprawiony kosztorys, obejmujący koszt naprawy uszkodzonego samochodu marki B. w zakresie wskazanym przez ubezpieczyciela, z uwzględnieniem odbudowy nakładki zderzaka przedniego i odbudowy osłony lusterka. Przy tak ustalonym zakresie prac niezbędnych do przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu sprzed kolizji z dnia 30 czerwca 2016 roku biegły oszacował koszt naprawy na kwotę 6.571, 05 zł. W pozostałym zakresie tj. w części dotyczącej przyjętych stawek prac blacharsko – lakierniczych, braku konieczności wymiany nakładki zderzaka a jedynie jej odbudowy oraz zasadności odbudowy osłony lusterka, biegły podtrzymał stanowisko wyrażone czy to w opinii zasadniczej czy to w opinii uzupełniającej z dnia 03 października 2020 r.

Nadmienić należy, iż w ocenie Sądu wyjaśnienia biegłego sądowego zaprezentowane czy to w opinii uzupełniającej z dnia 03.10.2020 r. czy to na rozprawie w dniu 17.06.2021 r. wyjaśniły wątpliwości zgłoszone przez stronę pozwaną. Biegły ustosunkował się do wszystkich pytań i zastrzeżeń strony powodowej, odpierając w sposób spójny wszystkie zarzuty. Stąd w ocenie Sądu brak było podstaw, by podważać wiarygodność opinii wydanej przez biegłego sądowego M. T., zmodyfikowanej przez niego ostatecznie na rozprawie w dniu 17 czerwca 2021 r.

Sąd oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii innego biegłego sądowego złożony po wysłuchaniu biegłego M. T. na rozprawie. Sąd zważył bowiem, że w przedmiotowej sprawie została już sporządzona opinia główna, pisemna uzupełniająca oraz ustna uzupełniająca biegłego z zakresu techniki samochodowej, które całościowo odpowiadały na pytanie zawarte w tezie dowodowej oraz odpowiadały na wszelkie zarzuty formułowane przez strony. Sąd zważył, iż wniosek strony powodowej zawierał wyłącznie zastrzeżenia zgłoszone już wcześniej do pierwotnej opinii biegłego sądowego, do których biegły odniósł się już w opinii uzupełniającej z dnia 03.10.2020 r. jak i ustnej na rozprawie w dniu 17.06.2021 r. Biegły wyraźnie wyjaśnił, że sposób udokumentowania uszkodzenia nakładki zderzaka przedniego wykazuje jedynie jego niewielkie uszkodzenie w postaci zarysowania narożnika lewego. Taki charakter uszkodzenia kwalifikuje ten element do naprawy, a nie do wymiany. Powód nie przedstawił żadnych nowych dowodów wskazujący na poważniejszy charakter uszkodzenia nakładki zderzaka przedniego, dlatego w ocenie Sądu nie było podstaw do kwestionowania ustaleń i oceny biegłego w tym zakresie. W ocenie Sądu uwzględnienie wniosku o powołanie innego biegłego spowodowałoby jedynie niepotrzebne przedłużenie toczącego się postępowania, w związku z czym na podstawie art. 2352 § 1 pkt 5 k.p.c. został przez Sąd oddalony.

Sąd, działając na podstawie art. 242 k.p.c., pominął dowód z przesłuchania w charakterze świadka T. W. uznając, że przeprowadzenie tego dowodu nie jest celowe, gdyż napotyka przeszkody o nieokreślonym czasie trwania. Korespondencja kierowana do świadka T. W. powracała parokrotnie awizowana. Nadto, pomimo stosownego zobowiązania, pełnomocnik powoda nie dołożył należytych starań, by świadek stawił się na termin przesłuchania w dniu 11 lutego 2020 r.

Materiał dowodowy dał spójny obraz rzeczywistego stanu niniejszej sprawy, zaś całościowa jego analiza uzasadnia przyjęcie, iż roszczenie powoda T. B. zasługuje na częściowe uwzględnienie.

Na wstępie Sąd zważył, iż stan faktyczny między stronami był częściowo niesporny, a mianowicie co do zajścia kolizji drogowej z dnia 30 czerwca 2016 r., ubezpieczenia pojazdu sprawcy od odpowiedzialności cywilnej w pozwanym zakładzie ubezpieczeń, odpowiedzialność pozwanego zakładu ubezpieczeń za opisywane zdarzenie, a także legitymacji czynnej powoda do wystąpienia z roszczeniem w niniejszej sprawie. Spór stron sprowadzał się do ustalenia wysokości szkody.

Zgodnie z przepisem art. 822 § 1 k.c. w wyniku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Zgodnie z art. 824 k.c. oraz art. 13 § 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2003 r. nr 124 poz. 1152) w obowiązkowych ubezpieczeniach odpowiedzialności cywilnej odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej podmiotów objętych ubezpieczeniem, nie wyżej jednak niż do wysokości sumy gwarancyjnej ustalonej w umowie. Pozwany jako ubezpieczyciel odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu ponosi, zatem co do zasady odpowiedzialność w granicach odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody. Świadczenie z ubezpieczenia majątkowego, jakim jest ubezpieczenie będące podstawą powództwa złożonego w niniejszej sprawie, ma z reguły charakter odszkodowawczy, a pojęcie szkody należy rozumieć tak samo jak w innych przypadkach odpowiedzialności odszkodowawczej. Odszkodowanie służy naprawieniu szkody i celem jego ustalenia należy stosować, w braku innych przepisów szczególnych oraz braku szczególnych postanowień umownych, ogólne zasady prawa zobowiązań dotyczące odszkodowania (tj. art. 361 - 363 k.c.).

Zgodnie z art. 361 § 2 k.c. naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Wysokość odszkodowania powinna ściśle odpowiadać rozmiarom wyrządzonej szkody, odszkodowanie, zatem nie może być wyższe lub niższe od szkody poniesionej przez poszkodowanego.

Sąd zważył, iż w niniejszej sprawie wysokość szkody, wyrządzonej przez sprawcę w wyniku kolizji drogowej w pojeździe poszkodowanego wyraża się w kwocie kosztów naprawy niezbędnych do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed kolizji z dnia 30 czerwca 2016 r. Na podstawie ostatecznej opinii biegłego sądowego M. T. z dnia 17 czerwca 2021 r. Sąd ustalił, iż niezbędny, uzasadniony technicznie i ekonomicznie koszt naprawy uszkodzonego pojazdu w celu przywrócenia go do stanu sprzed kolizji z dnia 30 czerwca 2016 r. wynosił 6.571,05 zł brutto. Biegły w swojej opinii wskazał, iż powyższy koszt naprawy uwzględnia użycie do jej wykonania części nowych i oryginalnych oraz zastosowanie stawki roboczogodziny dla prac blacharskich i lakierniczych w wysokości odpowiednio wynoszącej 100,-/115,- zł netto. Koszt ten pozwoli na dokonanie skutecznej naprawy samochodu i przywrócenie jego stanu sprzed kolizji drogowej.

Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez biegłego w zakresie konieczności uwzględnienia przy szacowaniu kosztów naprawy pojazdu cen części oryginalnych. Sąd zważył, że w sprawie nie zostało wykazane, by w chwili szkody były w pojeździe poszkodowanego zamontowane części inne niż oryginalne. Zastosowanie części nowych oryginalnych z logo producenta daje gwarancję, że części te będą miały takie same parametry i właściwości co części uszkodzone. Pozwala również na stosowanie czasowych norm technologicznych określonych przez producenta do ich wymiany i naprawy. Nieuwzględnienie cen oryginalnych nowych części zamiennych przy ustalaniu kwoty odszkodowania mogłoby być uzasadnione, gdyby pozwany udowodnił, że w chwili zdarzenia odszkodowawczego w pojeździe były zainstalowane inne części. Pozwany tego jednak nie wykazał. Zatem uwzględnienie cen jedynie części oryginalnych do naprawy pojazdu powoda jest zgodne z założeniem, że kwota odszkodowania winna stanowić wyrównanie uszczerbku majątkowego, jaki poniósł poszkodowany na skutek zdarzenia z dnia 30 czerwca 2016 roku.

Zważywszy zatem, iż koszt naprawy uszkodzonego pojazdu – zgodnie z kalkulacją sporządzoną przez biegłego sądowego – wynosił 6.571,05 zł, a odszkodowanie wypłacone przez pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego wyniosło 5.536,95 zł, to powodowi przysługiwało wobec pozwanego roszczenie o zapłatę odszkodowania uzupełniającego w kwocie 1.034,10 zł (6.571,05 zł – 5.536,95 zł).

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Sąd w pkt. I i II wyroku na podstawie art. 822 § 1 i 4 k.c. w zw. z art. 361 § 1 i 2 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.034,10 zł, oddalając powództwo o zapłatę odszkodowania za uszkodzenie pojazdu w pozostałym zakresie jako nieuzasadnione co do wysokości na podstawie art. 6 k.c.

W przedmiotowej sprawie pozwany opóźnił się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego w postaci zapłaty odszkodowania na rzecz powoda. Stosownie bowiem do treści art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni, licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o wypadku. Nadto, stosownie do treści ust. 2 tego przepisu, w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego.

Z ustaleń Sądu wynika, że w dniu 30 czerwca 2016 r. poszkodowany dokonał zgłoszenia szkody w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń. Zatem 30-dniowy termin do przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego i podjęcia decyzji w przedmiocie wypłaty odszkodowania, upłynął dnia 30 lipca 2016 r. W tym terminie pozwany zakład ubezpieczeń nie wydał decyzji w przedmiocie całości należnego odszkodowania. Stąd należało uznać, iż od dnia następnego, tj. od dnia 31 lipca 2016 r. pozwany popadł w opóźnienie w spełnieniu brakującego odszkodowania. Zatem za okres od 31 lipca 2016 r. do dnia zapłaty należne są odsetki ustawowe za opóźnienie na zasadzie art. 481 §§ 1 i 2 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 w/w ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c., art. 100 zdanie 2 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu i zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów. Z uwagi na to, iż powództwo zostało uwzględnione w 25,6% (1.034,10 zł/4040,58 zł), kosztami procesu w tym zakresie należało obciążyć pozwanego, a w pozostałej części powoda.

Na koszty procesu w niniejszej sprawie składały się:

a) koszty poniesione przez powoda w postaci: opłaty od pozwu w wysokości 110 zł, koszty opłaty od rozszerzonego powództwa w kwocie 290 zł oraz koszty zastępstwa procesowego powoda w wysokości 900 zł (wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 900 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz.U. z 2015 r., poz. 1800) i opłaty skarbowej w kwocie 17 zł;

b) koszty poniesione przez pozwanego w postaci: kosztów zastępstwa procesowego pozwanego w wysokości 900 zł (wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 900 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych Dz.U.2018.265), opłaty skarbowej w kwocie 17 zł oraz zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego w kwocie 1000 zł;

c) wydatki wyłożone tymczasowo ze Skarbu Państwa na poczet wynagrodzenia biegłego w zakresie, w jakim nie znalazły one pokrycia w zaliczce pozwanego – tj. co do kwoty 937,25 zł.

Łącznie suma kosztów procesu wyniosła 4.171,25 zł. Pozwany winien był ponieść 25,6 % tych kosztów, a więc 1.067,54 zł (25,6 % x 4171,25 zł), a poniósł 1.917 zł. Dlatego należało zasądzić od powoda na rzecz pozwanego kwotę 849,46 zł z tytułu zwrotu kosztów procesu w sprawie (1917 zł-1067,54 zł), o czym orzeczono w pkt. III sentencji wyroku.

W rozpoznawanej sprawie wynagrodzenie biegłego sądowego wyniosło łącznie 1 937,25 zł. W zakresie 1.000 zł wynagrodzenie to pokryto z zaliczki uiszczonej przez pozwanego, w pozostałym zaś zakresie tj. co do kwoty 937,25 zł ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Sopocie. Należało zatem zasądzić od pozwanego, jako strony na żądanie której opinia biegłego sądowego została sporządzona, na rzecz Skarbu Państwa –Sądu Rejonowego w Sopocie ww. kwotę z tytułu zwrotu wydatków wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa na zasadzie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.