Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Sopocie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 04 stycznia 2022 r.

Sąd Rejonowy w Sopocie, Wydział I Cywilny, w składzie:

Przewodniczący: SSR Anna Potyraj

Protokolant: Anna Elwertowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 stycznia 2022 roku w S.

sprawy z powództwa (...) S.A. w G.

przeciwko P. J.

o zapłatę

1  oddala powództwo;

2  kosztami procesu obciąża powoda, uznając je za uiszczone.

Sygnatura akt I C 261/21

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 15 stycznia 2018 roku do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w G. domagała się zasądzenia od pozwanego P. J. kwoty 466,45 zł z odsetkami ustawowymi od kwot:

a)  449,65 zł od dnia 12 września 2017 roku do dnia zapłaty;

b)  16,80 zł od dnia 15 stycznia 2018 roku do dnia zapłaty

oraz kosztami procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, iż strona pozwana jest odbiorcą energii elektrycznej, dostarczanej przez powoda. W związku z wykonywaniem usługi strona powodowa wystawiła stronie pozwanej faktury: fakturę VAT nr (...), która stała się wymagalna dnia 11.09.2017 r. oraz fakturę VAT nr (...), która stała się wymagalna dnia 11 września 2017 roku. Pomimo wezwania do zapłaty pozwany nie uregulował należności wynikających z w/w dokumentami.

(pozew - k. 2-5)

Nakazem zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym z dnia 22 lutego 2018 roku Referendarz sądowy Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie uwzględnił żądanie pozwu w całości.

(nakaz zapłaty - k. 5v)

Od powyższego nakazu zapłaty sprzeciw wniósł pozwany P. J., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do rozpoznania do Sądu Rejonowego w Gdyni. Pozwany zaprzeczył istnieniu roszczenia dochodzonego pozwem w niniejszej sprawie. Pozwany przyznał, że strony łączy umowa dostawy energii i w ramach tej umowy powód dostarcza pozwanemu energię elektryczną. Pozwany oświadczył, iż regulował wszystkie wystawione i doręczone mu faktury za energię elektryczną dostarczoną przez powoda. Pozwany zaprzeczył, by doręczono mu faktury wymienione w pozwie i wskazał, że z pozwu nie wynika, z jakiej daty są te faktury i jakiego okresu rozliczeniowego dotyczą. Po otrzymaniu wezwania do zapłaty pozwany starał się wyjaśnić w Biurze (...) powoda podstawy wystawienia wezwania, jednak z danych posiadanych w tym punkcie oraz z danych z elektronicznego konta użytkownika na portalu E. wynikało, że takie faktury nie figurują na koncie pozwanego ani zaległości z tytułu nieopłaconych faktur. Pozwany otrzymywał systematycznie co dwa miesiące faktury za energię elektryczną od powoda, które regularnie opłacał. 20 lipca 2017 roku pozwany zawarł z powodem aneks do umowy wobec zainstalowania instalacji fotowoltaicznej wytwarzającej prąd oddawany do sieci powoda. W związku z powyższym został przez powoda rozliczony na dzień 16 sierpnia 2017 roku fakturą z dnia 22 sierpnia 2017 roku oraz notą korygującą z dnia 6 października 2017 roku oraz poinformowany o powstałych nadpłatach na koncie. Następnie przesłano fakturę z 10 października 2017 roku jako rozliczenie za okres od 23 lipca 2017 roku do 01 października 2017 roku o innej formie, w związku z kompensowaniem energii pobranej z wytworzoną. Kolejny okres rozliczeniowy dotyczył okresu od 2 października 2017 roku do 1 grudnia 2017 roku zaś następny od 2 grudnia 2017 roku do 1 lutego 2018 roku. Pozwany wskazał, że żądanie strony powodowej jest niejasne i nieudowodnione.

(sprzeciw od nakazu zapłaty - k. 6-6v)

Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie postanowieniem z dnia 20 marca 2018 roku przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gdyni.

(postanowienie - k. 16)

Postanowieniem z dnia 19 października 2018 roku w sprawie XVI Co 35/18 Sąd Okręgowy w Gdańsku wyznaczył Sąd Rejonowy w Sopocie do rozpoznania niniejszej sprawy.

(postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 19 października 2018 roku – k. 84)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód (...) S.A. w G. na podstawie umowy z dnia 19 listopada 2015 roku zawartej z pozwanym P. J. dostarczała pozwanemu energię elektryczną do nieruchomości w G. przy ul. (...).

(okoliczność niesporna, nadto umowa: k. 28-31)

Powód wystawił fakturę VAT z dnia 27 sierpnia 2017 roku o numerze (...) na kwotę 501,35 zł brutto z tytułu rozliczenia za dostawę energii elektrycznej za okres od 09.06.2017 do 23.08.2017. Termin płatności należności określonej w fakturze wskazano na dzień 11 września 2017 roku.

(dowód: k. 26-26v – faktura z dnia 27 sierpnia 2017 roku)

W dniu 27 sierpnia 2017 roku powód wystawił notę obciążeniową nr (...), w której obciążył pozwanego kwotą 16,80 zł z tytułu opłaty za wystawienie wezwania do zapłaty z dnia 20.06.2017 r. oraz 31.07.2017 r.

(dowód: k. 27 – nota obciążeniowa)

Pozwanemu nie doręczono faktury VAT nr (...) ani noty obciążeniowej nr (...).

(okoliczność niesporna)

Pismem z dnia 07 listopada 2017 roku powód wezwał pozwanego do uiszczenia nieuregulowanych należności wynikających z faktur/not o numerach: 2105032415/FES/00004 w wysokości 449,65 zł oraz (...) w wysokości 16,80 zł w terminie 7 dni pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.

(dowód: k. 32 – wezwanie przedsądowe)

Pozwany P. J. po otrzymaniu powyższego wezwania udał się do Biura (...) powoda w celu wyjaśnienia podstaw wystawienia wezwania. Z informacji udzielonych mu w BOK oraz z informacji dostępnych w indywidualnym internetowym koncie klienta wynikało, że pozwany nie ma żadnych zaległych należności wobec powoda.

(okoliczność niesporna)

W dniu 20 lipca 2017 roku pozwany zawarł z powodem aneks do umowy dostawy energii elektrycznej w związku zainstalowaniem instalacji fotowoltaicznej wytwarzającej prąd oddawany do sieci powoda.

(okoliczność niesporna)

Pozwany otrzymał od powoda fakturę nr (...) z dnia 6 października 2017 roku z tytułu rozliczenia za dostawę energii elektrycznej w okresie od 09 czerwca 2017 roku do 16 sierpnia 2017 roku. W treści faktury wskazano, że na skutek błędu algorytmu rozliczeniowego za powyższy okres pierwotnie naliczono pozwanemu należność 501,35 zł brutto, podczas gdy winno to być 449,65 zł brutto. Pozwany został poinformowany o kwocie do zwrotu na jego rzecz w wysokości 51,70 zł.

Następnie pozwany otrzymał od powoda fakturę VAT (...) z rozliczeniem dostawy energii elektrycznej w okresie od 16 czerwca 2017 roku do 16 sierpnia 2017 roku na kwotę 299 zł z terminem płatności 31 sierpnia 2017 roku.

Następnie pozwany otrzymał od powoda fakturę VAT (...)-R z tytułu rozliczenia sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usługi dystrybucji dla pozwanego jako prosumenta za okres od 23 lipca 2017 roku do 01 października 2017 roku. Faktura opiewała na kwotę dla pozwanego do zapłaty w wysokości 77,91 zł w terminie do dnia 24 października 2017 roku.

Następnie pozwany otrzymał od powoda fakturę VAT nr (...)-R z tytułu rozliczenia sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usługi dystrybucji dla pozwanego jako prosumenta za okres od 2 października 2017 roku do 1 grudnia 2017 roku. Faktura opiewała na kwotę dla pozwanego do zapłaty w wysokości 181,61 zł w terminie do dnia 27 grudnia 2017 roku. W treści szczegółowego rozliczenia do faktury wskazano w rubryce „informacja o zadłużeniu”, że pozwany ma nadpłatę w wysokości 27,82 zł.

Następnie pozwany otrzymał od powoda fakturę VAT nr (...)-R z tytułu rozliczenia sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usługi dystrybucji dla pozwanego jako prosumenta za okres od 2 grudnia 2017 roku do 1 lutego 2018 roku. Faktura opiewała na kwotę dla pozwanego do zapłaty w wysokości 461,59 zł w terminie do dnia 08 marca 2018 roku.

W zestawieniu zbiorczym dla płatnika nr (...) z dnia 12 lutego 2018 roku w rubryce „informacja o zadłużeniu”, że pozwany ma nadpłatę w wysokości 6,21 zł.

(dowód: k. 5-13 – faktury, k. 14 – zestawienie zbiorcze z 12 lutego 2018 r.)

Pozwany P. J. uregulował należności objęte otrzymywanymi kolejno fakturami o numerach (...) z dnia 6 października 2017 roku, (...), (...)-R, (...)-R, (...)-R.

(okoliczność niesporna)

Sąd zważył, co następuje:

Ustalając stan faktyczny, Sąd oparł się na dowodach w postaci dokumentów, noty obciążeniowej, wezwania do zapłaty, zestawienia zbiorczego. Przedstawione dokumenty stanowiły dowód tego, że powód wystawiał dokumenty tej treści.

Sąd ustalił, że pozwany nie otrzymał od powoda faktury VAT nr (...) ani noty obciążeniowej nr (...). Pozwany wyraźnie zaprzeczył, by otrzymał te dokumenty, zaś powód nie ustosunkował się w żaden sposób do twierdzenia pozwanego i nie przedstawił dowodu doręczenia w/w dokumentów pozwanemu. Dlatego tę okoliczność Sąd uznał za niesporną.

Sąd ustalił również, że pozwany uregulował należności objęte otrzymywanymi kolejno fakturami o nr (...) z dnia 6 października 2017 roku, (...), (...)-R, (...)-R, (...)-R. Po pierwsze te okoliczności znów były niesporne. Pozwany zgłosił twierdzenie, że opłacił należności wynikające z powyższych dokumentów systematycznie i terminowo w sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym. Pełnomocnik powoda zarządzeniem z dnia 24 września 2021 rok został zobowiązany do ustosunkowania się do zarzutu nieistnienia i nieudowodnienia roszczenia objętego pozwem w terminie 14 dni pod rygorem uznania, że tego zarzutu nie kwestionuje oraz pominięcia wniosków, twierdzeń spóźnionych. Strona powodowa w żaden sposób nie ustosunkowała się do zgłoszonych przez pozwanego twierdzeń, zarzutów i dowodów. Zgodnie z zastrzeżonym rygorem jak i zgodnie z dyspozycją art. 229 k.p.c. w zw. z art. 230 k.p.c. Sąd uznał fakt uregulowania w/w faktur przez pozwanego za fakt przyznany, niewymagający dowodu. Nadto, Sąd zważył, że te fakty potwierdzała także treść dokumentów w postaci faktur nr (...)-R oraz zestawienia zbiorczego dla płatnika nr (...) z dnia 12 lutego 2018. W treści faktury korygującej nr (...) i załączonej do niej informacji z dnia 10 października 2017 roku wynika, że z powodu korekty przyznano pozwanemu kwotę 51,70 zł do zwrotu, co znaczy, że pozwany uregulował należność wyższą wynikającą z faktury korygowanej. Faktura nr (...)-R i w/w zestawienie zbiorcze, wystawione po wezwaniu pozwanego do zapłaty przez powoda, wykazywały w rubryce „informacja o zadłużeniu” nadpłatę po stronie pozwanego. Istnienie nadpłaty przy wystawianiu kolejnych faktur przez powoda pozwanemu potwierdza fakt systematycznego regulowania przez pozwanego należności wynikających z wcześniej wystawionych faktur.

W świetle tak ocenionych dowodów i tak ustalonego stanu faktycznego, Sąd uznał, iż powództwo podlega oddaleniu w całości.

Powód dochodził od pozwanego należności z tytułu rozliczenia za dostawę energii elektrycznej. Podstawę prawną roszczenia stanowił przepis art. 555 k.c. w zw. z art. 535 § 1 k.c.

Bezsporny między stronami był fakt zawarcia umowy o dostawę energii elektrycznej i jej wykonywania. Natomiast sporne było, czy pozwany posiada zaległość wobec powoda z tytułu nieuregulowania należności wynikających z faktury o numerze (...) w wysokości 449,65 zł oraz noty nr 2105032415/NWZ/00002 w wysokości 16,80 zł.

Sąd zważył, że powód na etapie postępowania sądowego przedstawił w/w dokumenty, które miały stanowić podstawę żądania, jednak nie wykazał, że dokumenty te zostały prawidłowo wystawione, doręczone pozwanemu i że powód nie regulował wynikających z nich należności. Pozwany zakwestionował fakt otrzymania w/w dokumentów jak i istnienie jakiegokolwiek zobowiązania, zaległości wobec powoda. Powód w żaden sposób nie ustosunkował się do tego zarzutu, ani też do wątpliwości zgłoszonych przez pozwanego w sprzeciwie, popartych dokumentami przedstawionymi przez pozwanego.

Sąd zważył, że powód jako pierwsze źródło zaległości pozwanego wskazuje na fakturę VAT (...). Na podstawie tego dokumentu powód dochodził kwoty 449,65 zł. Tymczasem ten dokument opiewa na kwotę 501,35 zł. Najprawdopodobniej faktura ta została skorygowana fakturą nr (...), którą otrzymał pozwany. Bowiem ta faktura korygująca dotyczy tego samego okresu rozliczeniowego od dnia 09 czerwca 2017 roku do 16 sierpnia 2017 roku i koryguje należność z 501,35 zł na 449,65 zł. Jednak z informacji przesłanej pozwanemu wraz z tą fakturą korygującą wynika, że skorygowana kwota 51,70 zł miała zostać pozwanemu zwrócona. Kwota do zwrotu oznacza, że kwota wynikająca z korygowanej faktury została uregulowana przez pozwanego i po jego stronie brak jest zadłużenia względem powoda.

Sąd zważył dodatkowo, że z dowodów przedstawionych przez pozwanego wynika, że powód wystawił za ten sam okres rozliczeniowy szereg dokumentów księgowych, co rodzi wątpliwości co do prawidłowości ich wystawienia i ich zasadności. Mianowicie faktura nr (...) z dnia 6 października 2017 roku koryguje rozliczenie za dostawę energii elektrycznej w okresie od 09 czerwca 2017 roku do 16 sierpnia 2017 roku. Faktura nr (...) obejmuje rozliczenie dostawy energii elektrycznej w okresie od 16 czerwca 2017 roku do 16 sierpnia 2017 roku. Faktura nr (...)-R dotyczy rozliczenia za energię elektryczną za okres od 23 lipca 2017 roku do 01 października 2017 roku. Wszystkie te dokumenty dotyczą okresów nakładających się częściowo na siebie. Pozwany w związku z tym wprost wskazał, że stanowisko powoda jest niejasne i nieudowodnione. Powód nie ustosunkował się w żaden sposób do tego zarzutu ani nie wyjaśnił podstaw wystawienia w/w dokumentów księgowych, nie przedstawił sposobu rozliczenia wpłat pozwanego, z którego wynikałaby jakakolwiek zaległość pozwanego wobec powoda.

Z kolei nota obciążeniowa nr (...) opiewająca na kwotę 16,80 zł została wystawiona z tytułu opłat za wystawienie wezwania do zapłaty z dnia 20.06.2017 r. oraz 31.07.2017 r. Pozwany zakwestionował istnienie tego zobowiązania. Pomimo tego powód nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność wystawienia wezwań z dnia 20 czerwca 2017 roku oraz 31 lipca 2017 roku ani tym bardziej ich zasadności. Dlatego także to roszczenie nie zostało przez powoda należycie wykazane.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż powód nie wykazał podstawy faktycznej swego żądania i na zasadzie art. 6 k.c. oddalił powództwo jako nieudowodnione. Sąd zważył, iż to

na powodzie ciążył obowiązek wykazania faktów uzasadniających żądanie pozwu. W myśl art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa bowiem na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Ewentualne niepowodzenie w tym zakresie skutkować musi oddaleniem powództwa. Przy czym, Sąd w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w wyroku z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie o sygn. akt I PKN 660/00 („Wokanda” 2002, nr 7-8, s. 44), zgodnie z którym samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (art. 227 k.p.c.) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c.). Oceniając wywiązanie się z obowiązków dowodowych przez stronę powodową Sąd wziął pod uwagę, iż jest ona przedsiębiorcą i była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Po zgłoszeniu zarzutów przez pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty podważających istnienie zobowiązania strona powodowa nie wykazała najmniejszej inicjatywy nie tylko w zakresie zgłoszenia wniosków dowodowych, ale także ustosunkowania się do dowodów przedstawionych przez powoda, czy wyjaśnienia podstaw wystawienia wszystkich powołanych przez obie strony dokumentów księgowych dotyczących rozliczenia energii elektrycznej między stronami. Powód poza wniesieniem pozwu i uzupełnieniem jego braków po przekazaniu sprawy do rozpoznania w trybie zwykłym nie podjął żadnych czynności w celu wyjaśnienia i wykazania swego żądania. Pozwany z kolei wraz ze sprzeciwem przedstawił twierdzenia i dowody podważające prawidłowość naliczeń w dokumentach stanowiących podstawę żądania objętego pozwem. W tej sytuacji, powództwo jako nieudowodnione podlegało oddaleniu na zasadzie art. 6 k.c.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., uwzględniając ogólną zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Z uwagi na oddalenie powództwa w całości, Sąd uznał powoda za stronę przegrywającą proces i obciążył go kosztami procesu w tej sprawie. Ponieważ powód poniósł koszt opłaty sądowej od pozwu oraz koszty zastępstwa procesowego, Sąd obciążył powoda kosztami procesu, uznając je jednocześnie za uiszczone.