Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Sopocie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 grudnia 2024 roku

Sąd Rejonowy w Sopocie, Wydział I Cywilny, w składzie:

Przewodniczący: SSR Anna Potyraj

Protokolant: Kamila Grzybek

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 roku w S.

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.

przeciwko TUZ Towarzystwu (...) z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego TUZ Towarzystwa (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 2 939,70 zł (dwa tysiące dziewięćset trzydzieści dziewięć złotych i siedemdziesiąt groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 września 2023 roku do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od pozwanego TUZ Towarzystwa (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 1117 zł (tysiąc sto siedemnaście złotych) z tytułu zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygnatura akt I C 656/24

UZASADNIENIE

Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. w pozwie skierowanym przeciwko TUZ Towarzystwu (...) z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty 3 382,50 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 10 lipca 2023 r. do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, iż w dniu 07 czerwca 2023 r. doszło do kolizji, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki V. o nr rej. (...), należący do T. i J. K.. Poszkodowani upoważnili powoda do likwidacji szkody i zlecili mu naprawę pojazdu. Dodatkowo poszkodowani wynajęli u powoda pojazd zastępczy co wynika z faktury VAT opiewającej na kwotę 1992,60 zł. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność za szkodę i wypłacił kwotę 5751,65 zł, w tym 861,00 zł tytułem najmu pojazdu zastępczego. Wypłacona kwota nie pokrywa w całości wysokości poniesionej szkody oraz wysokości opłaty za najem pojazdu zastępczego. Powód dochodzi brakującej kwoty odszkodowania w kwocie 3382,50 zł. Pozwany zakwestionował wysokość stosowanych przez powoda stawek najmu pojazdu zastępczego i stawek prac blacharsko-lakierniczych. Powód wskazał, że stosowane przez niego stawki są stawkami rynkowymi.

(pozew – k. 4-8)

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 30 września 2024 r. Referendarz Sądowy Sądu Rejonowego w Sopocie uwzględnił powództwo w całości.

(nakaz zapłaty – k. 33)

Od powyższego nakazu zapłaty sprzeciw wniósł pozwany, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pozwany zakwestionował roszczenie powoda co do wysokości. Pozwany zarzucił, że kosztorys sporządzony przez powoda zawiera szereg opcji, które nie były uzasadnione z technologicznego punktu widzenia i nie zostały przewidziane przez producenta pojazdu, a powodowały jedynie nieuzasadnione zwiększenie deklarowanego zafakturowanego kosztu naprawy. Pozwany zarzucił również, że stawki za roboczogodzinę tam wskazane odbiegały od średniej rynkowej ceny za tego rodzaju usługę, zaś ich ilość była zawyżona w odniesieniu do technologii producenta. Wskazał, że prawidłowe określenie wysokości odszkodowania wymaga wiedzy specjalistycznej i wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej. Pozwany wskazał, że ewentualne odsetki ustawowe za opóźnienie winny być zasądzone od dnia wyrokowania, ze względu na to, że wysokość odszkodowania będzie ustalana dopiero w wyroku.

(sprzeciw – k. 36-37)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 07 czerwca 2023 r. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzony został pojazd marki V. o nr rej. (...), stanowiący własność T. K. i J. K..

Sprawca szkody ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej w TUZ Towarzystwie (...) z siedzibą w W..

(okoliczności niesporne)

W dniu 09 czerwca 2023 r. poszkodowani zlecili naprawę blacharsko - lakierniczą uszkodzonego pojazdu (...) Sp. z o.o. w G.. Poszkodowani upoważnili warsztat także do występowania w ich imieniu wobec firmy ubezpieczeniowej w celu likwidacji szkody. Uszkodzony pojazd został przyjęty do warsztatu powoda w dniu 12 czerwca 2023 roku.

W dniu 20 czerwca 2023 r. warsztat naprawczy sporządził kalkulację naprawy uszkodzonego pojazdu szacując ten koszt na kwotę 8002,55 zł brutto. Stawki prac blacharsko – lakierniczych zostały ustalone na kwotę 300 zł brutto.

W dniu 17 lipca 2023 r. pojazd poszkodowanych został przyjęty do naprawy.

W dniu 25 lipca 2023 r. naprawa pojazdu została zakończona. W dniu 26 lipca 2023 r. pojazd został zwrócony poszkodowanym.

W dniu 14 sierpnia 2023 r. powód wystawił fakturę VAT nr (...)/oGA opiewającą na kwotę łączną 8002,55 zł, w tym:

- naprawa blacharska wg kalkulacji – cena jednostkowa 369,00 zł brutto * ilość 10,3 = 3800,70 zł;

- naprawa lakiernicza wg kalkulacji – cena jednostkowa 369,00 zł brutto * ilość 8 = 2952,00 zł;

- koszt materiału lakierniczego – 1249,85 zł brutto.

(dowód: zlecenie naprawy – k. 13, pełnomocnictwo – k. 14, potwierdzenie przyjęcia i wydania pojazdu – k. 12, kalkulacja naprawy – k. 15-16, faktura VAT – k. 17)

W okresie od 17 lipca 2023 r. do 25 lipca 2023 r. tj. przez okres 9 dni poszkodowani wynajmowali od powoda pojazd zastępczy. Dobowa stawka najmu pojazdu została ustalona na kwotę 221,40 zł brutto.

W dniu 14 sierpnia 2023 r. powód wystawił fakturę VAT nr (...)/oGA na kwotę łączną 1992,60 zł tytułem najmu pojazdu zastępczego za okres 9 dni przy zastosowaniu stawki czynszu najmu w kwocie 221,40 zł brutto.

(dowód: faktura VAT – k. 18)

W toku postępowania likwidacyjnego decyzją z dnia 28 czerwca 2023 roku pozwany przyznał na rzecz poszkodowanych odszkodowanie w kwocie 593,53 zł.

(dowód: decyzja z dnia 28 czerwca 2023 r. – k. 39)

Decyzją z dnia 18 sierpnia 2023 roku pozwany przyznał odszkodowanie z tytułu naprawy pojazdu wg rachunków w kwocie 4626,20 zł, co po uwzględnieniu wypłaconej kwoty 593,53 zł, dało kwotę do wypłaty 4 032,67 zł. Dodatkowo pozwany przyznał kwotę 861,00 zł tytułem najmu pojazdu zastępczego, weryfikując okres najmu do 7 dni (4 dni technologicznego czasu naprawy + 1 dzień organizacyjny + 2 dni wolne od pracy) i stawkę dobową najmu do kwoty 100 zł netto – zgodnie ze stawką proponowaną przez firmy z pozwanym współpracujące.

(dowód: decyzja – k. 40-41)

Pismem z dnia 11 marca 2024 roku powód w imieniu poszkodowanych wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 4507,95 zł za faktury związane z naprawą samochodu V. (...) o nr rej. (...) w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.

(dowód: wezwanie do zapłaty – k. 21)

W dniu 27 marca 2024 r. T. i J. K. (jako Zbywający) zawarli z powodem (jako Nabywcą) umowę przekazu wierzytelności, na mocy której poszkodowani przenieśli na rzecz powoda wierzytelność wobec TUZ Towarzystwo (...) z tytułu szkody w pojeździe V. (...) o nr rej. (...) z dnia 07 czerwca 2023 r. w ramach ubezpieczenia OC, zarejestrowanej przez ubezpieczyciela TUZ Towarzystwo (...) pod numerem (...) w całości wraz z odsetkami i innymi należnościami ubocznymi.

(dowód: umowa przelewu wierzytelności – k. 26)

Decyzją z dnia 18 kwietnia 2024 roku Towarzystwo (...) przyznał powodowi uzupełniające odszkodowanie w kwocie 1125,45 zł za szkodę z dnia 7 czerwca 2023 roku. Pozwany uwzględnił przy tym koszty naprawy pojazdu wskazane w fakturze nr (...)/oGA, weryfikując jedynie wysokość stawek za roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych do 200 zł netto.

(dowód: decyzja z dnia 18 kwietnia 2024 roku – k. 23-24, 42-42v, zweryfikowana faktura – k. 43)

Sąd zważył co następuje:

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na dokumentach zaoferowanych przez obie strony niniejszego postępowania.

Sąd uznał za w pełni wiarygodne dokumenty dołączone do akt sprawy i wymienione powyżej, bowiem ich prawdziwość i autentyczność nie była kwestionowana przez strony ani nie budziła wątpliwości Sądu. W odniesieniu do faktur VAT wystawionych przez powoda Sąd zaliczył je w poczet materiału dowodowego jako potwierdzenie faktu, że takiej treści faktury zostały wystawione i że usługi w nich wskazane zostały zrealizowane. Natomiast same faktury nie dowodziły zasadności dochodzenia od pozwanego wskazanych w nich kwot. Zasadność refundacji kosztów wskazanych w fakturach wymagała dalszych dowodów i rozważań Sądu.

Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 r. Sąd, na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c., oddalił wniosek strony pozwanej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i kosztorysowania zawarty w pkt. 6 sprzeciwu od nakazu zapłaty. Pozwany wnosił o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i kosztorysowania celem wykazania faktu wysokości szkody z dnia 7 czerwca 2023 roku na pojeździe V. o nr rej. (...), w szczególności zaś, czy wszystkie pozycje wymienione w kosztorysie i fakturze powoda pokrywają się z zakresem szkody i wynikają z technologii producenta pojazdu. Sąd zważył, że już w toku postępowania likwidacyjnego pozwany uznał zakres rzeczowy i czasowy naprawy pojazdu, potwierdzony fakturą z dnia 14 sierpnia 2023 roku, kwestionując ostatecznie jedynie wysokość stawki za rbg prac blacharskich i lakierniczych i weryfikując ją z kwoty 369 zł brutto do 200 zł netto. Zatem zakres i czasokres naprawy wskazany w fakturze powoda był między stronami niesporny. Dlatego nie było potrzeby dodatkowej weryfikacji powyższych okoliczności przez biegłego sądowego. Dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego na wskazane wyżej okoliczności przyczyniłoby się do nieuzasadnionego przedłużenia niniejszego postępowania i wygenerowałoby dodatkowe koszty procesu, którymi finalnie obciążone zostałyby strony. Dlatego też Sąd oddalił wniosek pozwanego w tym zakresie.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego w ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.

W niniejszej sprawie bezsporny między stronami był fakt zaistnienia kolizji drogowej, powstania szkody w pojeździe poszkodowanych, jak i odpowiedzialność pozwanego za następstwa tego zdarzenia z dnia 7 czerwca 2023 roku. Nie było kwestionowane również świadczenie usług najmu pojazdu zastępczego przez powoda w związku z tą kolizją. Kwestią sporną między stronami była wysokość stawki za roboczogodzinę prac blacharsko – lakierniczych, wysokość stawki za najem pojazdu zastępczego oraz uzasadniony czas najmu pojazdu zastępczego. W kalkulacji naprawy sporządzonej przez powoda przyjął on stawki za roboczogodziny prac blacharsko – lakierniczych w kwocie 300 zł netto (269 zł brutto), natomiast pozwany dokonał weryfikacji tej stawki i obniżył ją do kwoty 200 zł netto. W zakresie zaś stawki najmu pojazdu i uzasadnionego okresu tego najmu powód wskazywał, że uzasadniony czas najmu pojazdu obejmował 9 dni, za stawką dobową najmu w kwocie 221,40 zł brutto. Pozwany natomiast w toku postępowania likwidacyjnego dokonał weryfikacji okresu najmu pojazdu i wysokości stawki dobowej tego najmu uznając, że najem winien trwać 7 dni, przy uwzględnieniu dobowej stawki w kwocie 100 zł netto.

Zgodnie z art. 822 § 1 i 2 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. Przepisy kodeksu cywilnego (art. 361-363 k.c.) precyzują, iż zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. W sytuacji gdy poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. Ponadto w myśl art. 19 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.2021.854 t.j. ) poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Jak stanowi art. 34 wyżej wskazanej ustawy, z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem, z którego szkoda wynikła, pozostają koszty najmu samochodu zastępczego tylko w okresie koniecznym i niezbędnym do dokonania naprawy pojazdu (wyrok SN z dnia 5 listopada 2004 roku, sygn. akt II CK 494/03). Stanowisko takie ma przy tym zastosowanie przy szkodzie częściowej. Natomiast w przypadku szkody całkowitej w pojeździe za uzasadniony uznaje się z reguły okres najmu niezbędny do ustalenia zakresu szkody całkowitej i okres organizacyjny związany z zagospodarowaniem wraku i nabyciem kolejnego pojazdu. Niemniej w każdej poszczególnej sprawie okres najmu winien być uzasadniony konkretnymi okolicznościami.

Sąd zważył, że pozwany zarówno w toku postępowania likwidacyjnego jak i sądowego kwestionował uzasadniony okres najmu jak i zastosowaną przez powoda stawkę dobową tego najmu. W ocenie Sądu powód nie wykazał, że uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego dla poszkodowanych T. K. i J. K. wynosił 9 dni. Powód przedstawił jedynie fakturę za najem pojazdu zastępczego potwierdzającą fakt wykonania usługi najmu przez okres 9 dni. Pozwany uznał za uzasadniony okres 7 dni najmu pojazdu zastępczego, w tym 4 dni technologicznego czasu naprawy, 1 dnia organizacyjnego oraz 2 dni wolnych od pracy. Ponieważ naprawa pojazdu uszkodzonego została uzgodniona z powodem i odbyła się w terminie 17-25 lipca 2023 roku. Pojazd był jezdny i naprawa mogła być tak zorganizowana, aby czas jej trwania był zminimalizowany. Powód nie przedstawił nie tylko dowodów zasadności okresu najmu ale też żadnego uzasadnienia takiego właśnie okresu jego trwania. Powód nie przedstawił żadnych szczególnych okoliczności procesu naprawy pojazdu poszkodowanych, uzasadniającego czas jej trwania przez okres 9 dni. W ocenie Sądu samo powołanie się przez powoda na fakt wykonania usługi najmu pojazdu zastępczego na rzecz poszkodowanych przez okres 9 dni było niewystarczające do uznania, że pojazd poszkodowanych był wyłączony z ruchu przez 9 dni i by uzasadniony okres najmu, w realiach niniejszej sprawy, był dłuższy aniżeli ten, który został oszacowany przez pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego. Powód nie przedstawił żadnych innych dowodów na okoliczność niezbędności najmu pojazdu zastępczego przez okres 9 dni, nie zgłosił także wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej. Brak jest także w aktach sprawy dokładnego przebiegu naprawy pojazdu poszkodowanych precyzującego w szczególności jakie czynności naprawcze podjął warsztat i w jakich datach, ile oczekiwano na części zamienne. W tej sytuacji zasadność najmu pojazdu zastępczego przez okres 9 dni, zakwestionowana przez pozwanego, sporna i wymagająca dowodu, nie została przez stronę powodową wykazana. Sąd przyjął zatem, że okres najmu był uzasadniony jedynie w zakresie niespornym, uznanym przez pozwanego, tj. w zakresie 7 dni.

Spór między stronami dotyczył również stawki najmu pojazdu zastępczego. Pozwany zweryfikował stawkę dobową najmu do kwoty 100 zł netto tj. stawki zgodnej ze stawką oferowaną przez firmy z ubezpieczycielem współpracujące. Powód zaś dochodził zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego w wysokości 221,40 zł brutto za dobę.

Sąd zważył, że pozwany dołączył do akt sprawy jedynie decyzje odszkodowawcze, w treści których poinformował o weryfikacji dobowej stawki wynajmu do stawek oferowanych przez firmy współpracujące z ubezpieczycielem w zakresie najmu pojazdu zastępczego. Brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek innych informacji z jakimi firmami pozwany współpracował, na jakich zasadach najmowane były pojazdy zastępcze, jaka była dokładnie wysokość stawki oferowanej przez te firmy. Pozwany nie wykazał także, że poszkodowani byli informowani o możliwości najmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem pozwanego ubezpieczyciela. Pozwany nie wykazał, że w okresie od 17 lipca 2023 r. do 25 lipca 2023 r., w tym konkretnym wypadku taki najem był realnie możliwy do zorganizowania. Z dostępnego materiału dowodowego nie wynikają żadne konkretne warunki najmu. Powód (...) Sp. z o.o. w G. zaś złożył poszkodowanym konkretną ofertę wynajęcia pojazdu zastępczego, na podstawie której poszkodowani zdecydowali się skorzystać z oferty powoda. Powód oferował usługę najmu w ramach kompleksowej obsługi szkody w pojeździe poszkodowanych – wraz z dokonaniem naprawy, obsługi procesu likwidacji szkody i dochodzenia odszkodowania od pozwanego. Dostępny materiał dowodowy nie pozwalał również na ustalenie, że pojazd zastępczy z ramienia firm współpracujących z pozwanym byłby udostępniony nieodpłatnie za cały okres niezbędny do naprawienia szkody. Z reguły pojazd zastępczy organizowany przez ubezpieczyciela jest przyznawany na kilka dni, z możliwością przedłużenia na podstawie arbitralnej decyzji pozwanego. Sąd zważył, że w toku niniejszego postępowania pozwany nie wykazał żadnym dowodem, że organizacja najmu pojazdu zastępczego dla poszkodowanych w okresie po zdarzeniu z 7 czerwca 2023 r. była realnie możliwa do wykonania, tj. że podmioty współpracujące z nim dysponowały samochodami o klasie zbliżonej do pojazdu uszkodzonego i były w stanie wynająć go na warunkach nierodzących po stronie poszkodowanych ograniczeń czy obciążeń. W tej sytuacji w ocenie Sądu nieuzasadniona była weryfikacja przez pozwanego stawki najmu pojazdu zastępczego do kwoty 100 zł netto. Nie ma podstaw do stawiania poszkodowanym ani powodowi zarzutu nielojalnego zachowania, czy przyczynienia się do zwiększenia szkody poprzez nieskorzystanie z propozycji najmu pojazdu zastępczego zorganizowanego za pośrednictwem pozwanego. Na podstawie wiedzy i doświadczenia życiowego Sąd uznał, że stawka 221,40 zł brutto za najem pojazdu zastępczego nie była stawką zawyżoną w porównaniu do stawek występujących na rynku.

Z powyższych względów Sąd uznał, że pozwany winien był zrefundować na rzecz poszkodowanych/powoda koszty najmu pojazdu zastępczego za okres 7 dni po stawce 221,40 zł, tj. 1549,80 zł. Pozwany wypłacił z tego tytułu jedynie kwotę 861 zł. Zatem z tytułu zwrotu uzasadnionych kosztów najmu pojazdu zastępczego Sąd uznał za zasadne przyznanie powodowi uzupełniającego odszkodowania w kwocie 688,80 zł (1549,80 zł – 861 zł).

Sąd uznał za zasadne żądanie pozwu co do zwrotu kosztów naprawy pojazdu. W myśl art. 361 § 2 k.c. naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Wysokość odszkodowania powinna ściśle odpowiadać rozmiarom wyrządzonej szkody, odszkodowanie zatem nie może być wyższe lub niższe od szkody poniesionej przez poszkodowanego. Wysokość należnego poszkodowanemu odszkodowania winna odpowiadać kosztom przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego, sprzed zdarzenia stanowiącego przyczynę powstałej w majątku poszkodowanego szkody.

Zgodnie z przyjętym zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie poglądem pod pojęciem szkody należy rozumieć różnicę pomiędzy stanem majątku poszkodowanego, jaki zaistniał po zdarzeniu wywołującym szkodę, a stanem tego majątku, jaki istniałby, gdyby nie doszło do zdarzenia szkodzącego (tzw. dyferencyjna metoda ustalania szkody). Podmiot odpowiedzialny jest zobowiązany zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia poprzedniego stanu samochodu, do których należy zaliczyć w zasadzie także koszt nowych części i innych materiałów (por. wyrok SN z dnia 20 października 1972 roku, II CR 425/72, OSNCP 1973, nr 6, poz. 111). Poszkodowany ma prawo wyboru zarówno miejsca, w którym zostanie przeprowadzona naprawa jego pojazdu jak i zastosowanych elementów oraz materiałów. Pokrzywdzony nie ma przy tym obowiązku poszukiwania sprzedawcy oferującego części najtaniej (por. wyrok SN z dnia 25 kwietnia 2002 roku, I CKN 1466/99, OSNC 2003/5/64). Odmienne stanowisko skutkowałoby w zasadzie przerzuceniem częściowo ciężaru przywrócenia rzeczy do stanu poprzedniego na poszkodowanego. Zaś do takiego obciążenia poszkodowanego skutkami zawinionego działania sprawcy szkody lub innej osoby odpowiedzialnej cywilnie za tę szkodę nie ma uzasadnionej podstawy prawnej. Przywrócenie, bowiem rzeczy uszkodzonej (także używanej) do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu jej do stanu używalności w takim zakresie, jaki istniał przed wyrządzeniem szkody.

W ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wyłącznym sposobem naprawienia szkody jest odszkodowanie pieniężne. Jeśli zatem odszkodowanie pieniężne ma pełnić taką samą funkcję jak przywrócenie stanu poprzedniego, to wysokość odszkodowania powinna pokrywać wszelkie celowe i uzasadnione ekonomicznie wydatki niezbędne dla przywrócenia stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu, tj. koszty naprawy pojazdu w warsztacie wybranym przez poszkodowanego.

Poszkodowani zlecili naprawę uszkodzonego pojazdu autoryzowanemu warsztatowi V.. Wybór tego warsztatu był uzasadniony, bowiem gwarantował naprawę pojazdu zgodnie z technologią zaleconą przez producenta pojazdu i z wykorzystaniem oryginalnych części zamiennych. Wybór tego warsztatu był dodatkowo uzasadniony i zrozumiały z uwagi na to, że pojazd poszkodowanych był w tym warsztacie serwisowany. Naprawa pojazdu została faktycznie wykonana w takim warsztacie, a zakres rzeczowy i czasowy naprawy został przez pozwanego ostatecznie zaakceptowany. Zastosowana w toku naprawy stawka za rbg prac blacharsko-lakierniczych przez powoda w kwocie 300 zł netto – 369 zł brutto została przez pozwanego zakwestionowana. W toku likwidacji szkody pozwany uznał stawkę w wysokości 200 zł netto za rbg prac blacharsko-lakierniczych, nie uzasadniając podstaw takiej weryfikacji. Jak wskazuje się w jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego, faktów tamujących oraz niweczących powinien dowieść przeciwnik tej strony, która występuje z roszczeniem, czyli z zasady – pozwany – tak m. in. wyrok Sądu Najwyższego z 29 września 2005 r. III CK 11/05, z powołaniem na: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2003 r., II CKN 1409/00, OSNC 2004, nr 7-8, poz. 113, oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 1997 r., I PKN 375/97, OSNP 1998, Nr 18, poz. 537. Arbitralna decyzja ubezpieczyciela o weryfikacji stawek w fakturze przedstawionej przez warsztat dokonujący naprawy pojazdu nie została w żaden sposób uzasadniona ani wyjaśniona. Tym bardziej więc nie wykazano jej zasadności.

Dodatkowo, na zasadzie wiedzy i doświadczenia życiowego Sąd uznał, że stawka za rbg prac blacharsko-lakierniczych zastosowanej przez powoda w kwocie 300 zł netto nie jest wygórowana. Z racji wielości prowadzonych postępowań z udziałem ubezpieczycieli odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych Sąd dysponuje z urzędu wiedzą o wysokości stawek stosowanych przez warsztaty naprawcze za prace blacharsko – lakiernicze. Biorąc pod uwagę fakt, iż powód prowadzi autoryzowany serwis obsługi pojazdów marki V., gwarantujący wysoki standard usług, potwierdzony przez producenta pojazdu, stawka w kwocie 300 zł netto (369,00 zł brutto) zastosowana przez powoda jest stawką występującą na rynku. Pozwany nie wykazał, że powód dokonał naprawy uszkodzonego pojazdu poszkodowanych stosując stawki za rbg wykraczające poza poziom stawek rynkowych. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zasadne było ustalenie przez powoda kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu na poziomie kwoty łącznej 8002,55 zł brutto, na którą to kwotę składały się: 3800,70 zł brutto tytułem prac blacharskich, 2952,00 zł tytułem prac lakierniczych i 1249,85 zł tytułem zwrotu kosztów materiałów lakierniczych. Ze względu na to, iż pozwany w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił z tego tytułu odszkodowanie w łącznej kwocie 5751,65 zł, powodowi przysługiwało roszczenie o dopłatę uzupełniającego odszkodowania w kwocie 2250,90 zł (8002,55 zł – przyznane dotychczas odszkodowanie w kwocie 5751,65 zł).

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 822 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 435 k.c. w zw. z art. 436 k.c. w zw. z art. 361 §§ 1 i 2 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę łączną 2 939,70 zł (2250,90 zł tytułem naprawy pojazdu, 688,80 zł tytułem najmu pojazdu zastępczego) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 14 września 2023 r. do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie powództwo jako nieudowodnione co do wysokości podlegało oddaleniu na zasadzie art. 6 k.c.

Odnośnie żądania przez powoda zasądzenia na jego rzecz odsetek należy wskazać, iż stosownie do treści art. 481 §§ 1 i 2 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe.

W przedmiotowej sprawie pozwany opóźnił się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego w postaci zapłaty odszkodowania na rzecz powoda. Stosownie bowiem do treści art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni, licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o wypadku. Nadto, stosownie do treści ust. 2 tego przepisu, w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. Faktury VAT nr (...)/oGA i FS/ (...)/674/23/oGA za naprawę uszkodzonego pojazdu i najem pojazdu zastępczego zostały wystawione w dniu 14 sierpnia 2023 r. Najwcześniej zatem od tej daty możemy mówić o zgłoszeniu szkody pozwanemu ubezpieczycielowi w tej wysokości. Okres 30 dni na zapłatę odszkodowania upływał w dniu 13 września 2023 r. Od dnia następnego tj. 14 września 2023 r. pozwany pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia na rzecz pozwanego. Dlatego też Sąd zasądził odsetki ustawowe od kwoty należności głównej od dnia 14 września 2023 r. do dnia zapłaty, oddalając żądanie odsetkowe w pozostałym zakresie.

O kosztach procesu Sąd orzekł na zasadzie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c., mając na względzie ogólną zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Sąd zważył, iż powództwo zostało uwzględnione niemalże w całości co do wysokości. Powód jedynie nieznacznie uległ pozwanemu, wygrywając sprawę co do zasady i wykazując, że kwota wypłacona przez pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego była zaniżona. Zatem za stronę przegrywającą proces uznać należało pozwanego i obciążyć go kosztami procesu poniesionymi przez powoda. Powód musiał bowiem ponieść koszty procesu w celu dochodzenia przysługujących mu roszczeń. Na koszty poniesione przez powoda składały się: kwota 200 złotych tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu, kwota 900 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Łącznie powód poniósł koszty sądowe w kwocie 1 117 zł i taką też kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda z tytułu zwrotu kosztów procesu, zasądzając również na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od tej kwoty odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.